O 95 por cento dos expertos conclúe que os seres humanos son os responsables do cambio climático

Así o manifestou en Radio Líder Galicia, Ricardo García Mira, Doutor en Psicoloxía e Profesor de Psicoloxía Social e Ambiental na Universidade da Coruña.

Malia que a sociedade parece estar moi concienciada, o certo é que o deterioro ambiental continúa a ser progresivo, de aí que haxa que ir máis aló do coñecemento e avanzar no ámbito das condutas.

Non obstante, subliñou que tamén é necesario traballar con economistas (micro e macro) para definir os modelos aos que debemos aspirar, cara a que sociedade debemos avanzar e como debemos cambiar o noso estilo de vida para que a economía non afecte ao sistema de benestar.

Referiuse ao carácter transversal do medio ambiente, aludindo a que a educación ambiental non pode limitarse a ser unha disciplina illada, senón que debe situarse nun contexto máis amplo, traballándose a nivel de competencias.

En canto á incursión da innovación social no campo do medio ambiente, aludiu a esta como unha vía para “establecer novas formas de relacións humanas”.

Cerceda, a 9 de xullo 2015.- En declaracións a Radio Líder Galicia, Ricardo García Mira, Doutor en Psicoloxía e Profesor de Psicoloxía Social e Ambiental na Universidade da Coruña desde 1995, onde é Coordinador do Grupo de Investigación Persoa-Ambiente, manifestou que a educación ambiental é unha dimensión importante da educación en xeral, engadindo que os comportamentos máis relevantes, proambientalistas e máis responsables, teñen que ver coa conduta humana e co desenvolvemento de programas de cambio, non só de sensibilización.

É por iso que entende que hai que ir máis aló da transmisión de coñecemento porque, malia que a sociedade parece estar moi concienciada, o deterioro ambiental continúa a ser progresivo. “A xente móstrase cada vez máis ambientalista; non obstante, cando analizamos conduta a conduta, parece disposta a cambiar unhas, pero non outras, que están moduladas por dilemas e circunstancias que fan que o comportamento non sexa todo o responsable que debera”. E como exemplo puxo a cantidade de tempo no que utilizamos o coche particular para desprazarnos dun lugar a outro. Hai avances na materia (automóbiles eléctricos, transporte colectivo, etc), pero conviven coa tendencia a manter o maior número de coches e de maior cilindrada.

ECONOMÍA VERDE

García Mira trasladou igualmente que, en España, os estilos de vida non son moi diferentes dos asentados noutros países de Europa, tendo estes un impacto moi importante en termos de pegada ecolóxica, polo que se fai necesario introducir programas que consideren a intervención de educadores e psicólogos ambientais capaces de introducir as pautas cara a cambios de conduta máis responsables. Non obstante, subliñou que tamén é necesario traballar con economistas (micro e macro) para definir os modelos aos que debemos aspirar, cara a que sociedade debemos avanzar e como debemos cambiar o noso estilo de vida para que a economía non afecte ao sistema de benestar.

En Europa está hoxe en auxe a “economía verde”, unha firme aposta da Unión Europea que intenta manter o crecemento, pero producindo dunha forma máis responsable e con menos impacto. A xuízo do representante da UDC, aínda ten moitas lagoas porque “significa que as empresas deben aumentar os seus custos en control de produción e isto implica máis investimentos, ademais regular a dimensión de negocio do ciclo vital dun produto”.

Así mesmo, precisou que “do mesmo xeito que se impulsa desde a UE a economía feroz, tamén se están promovendo programas para estilos de vida sostibles”, ao que engadiu que, se ben se están aportando máis de 80.000 millóns de euros ao programa de investigación e desenvolvemento para temas ambientais, a realidade é que seguimos con programas e dinámicas tendentes a manter compañías contaminantes que inducen ao consumo desenfrenado de produtos”, o que leva a pensar que “a economía verde non acaba de ser tan verde”.

A TRANSVERSALIDADE DO MEDIO AMBIENTE

Mira referiuse ao carácter transversal do medio ambiente, aludindo a que a educación ambiental non pode limitarse a ser unha disciplina illada, senón que debe situarse nun contexto máis amplo, traballándose no ámbito das competencias. “A escola é unha parte do medio ambiente, pero ten que abrirse ás familias para visualizarse como un axente activo”, precisou, á vez que afirmou que a auténtica transmisión de valores adóptanse a través de plataformas que complementen as escolas coas familias e entidades que toman decisións.

Asegurou que o cidadán non está disposto a pagar por coidar o medio ambiente, pero faise necesario que todo aquel que contamine, pague en consecuencia e, ademais, se someta a procesos educativos.

En canto á innovación social, referiuse á mesma como un concepto relativamente novo que intenta introducir unha nova forma de conectar as políticas coa cidadanía. “Estamos intentando facer unha teoría da innovación social que permita identificar os factores de cambio cara a novos contextos nos que a cidadanía poida desenvolver mellor os seus estilos de vida”.

Trátase, concluíu, de “establecer novas formas de relacións humanas”.

O CAMBIO CLIMÁTICO, UNHA REALIDADE

O informe do Panel Internacional do Cambio Climático, escrito por 260 científicos de 30 países, baseado en 9.200 publicacións científicas e revisado por máis de 1.000 expertos independentes que emitiron máis de 54.000 comentarios, é un documento que rende contas ante 110 gobernos e está soportado pola ciencia. “O 95 por cento dos expertos conclúen que os seres humanos son os responsables do cambio climático”.

Recoñeceu as dificultades existentes para conectar a investigación coa política ambiental porque, en realidade, “non se ensina aos investigadores a conectar cos políticos ambientais”. Aposta firmemente por tender pontes.

Para descargar o MP3 da entrevista, prema aquí.


Copyright 2012 © Grupo de Investigación Persona-Ambiente